به نام خدا ، که تو را با همه مهربان آفرید .

اگر آغازی بهتر از سلام می شناختم می گفتم ... سلام !

نمی دانم این نامه را در چه حالی می خوانی ، می دانم مرا به یاد

می آوری ، تو مهربان تر از اینها هستی . مدتی است که به دنبال تو گشته ام ...

هر جاکه نشانی از تو دیده ام (راست یا دروغ) گشته ام، رمق در پا و جوهر در صدایم نمانده!

این وقت ها احساس غربت تمام وجودم را پر می کند . فکر می کنم بدی همه جا را فرا گرفته .

بوی نا امیدی از هر طرف می رسد . انگار همه جا تاریک است . احساس می کنم که تنهای

 تنهایم . ولی از خودم هم دلم می گیرد . چون خودم دلیلی بر ندیدنت هستم .

چشم می گردانم ، توی چشم ها خیره می شوم ، همه را نگاه می کنم،دنبال نگاهی آشنا

و صمیمی می گردم . دلم تنگ می شود ، دلم می گیرد ، بغض می کنم ، هرچه بیشتر

 می گردم ، انگار کمتر پیدا می کنم . صدایت را نمی شنوم ، نگاهت را نمی بینم ،

یعنی توان دیدنش را ندارم ، دلم نمی خواهد ، ولی انگار نا امیدی می خواهد خودش را به رخ

بکشد . دلم می خواهد راه را به هرچه تردید درباره تو ببندم ... دلم می خواهد باز هم گرمای

نگاهت را احساس کنم ... دلم می خواهد صدایت دلم را بلرزاند ... دلم می خواهد باز برگردم

و نگاهم در نگاهی آشنا گره بخورد ... نگاهی که عطر تو را بدهد .

 این منم که این حرفها را می زنم .

 من همانم که تمام کتابها را برای یافتن واژه گشته است ،

واژه ای که قلب مهربانت را به دست آورد .

 من همانم که تمام شعرهایش را به رشته های گیسوی تو تقدیم کرده است .

من همانم که آنقدر بد بود که تو را نیافت و باز امیدوارانه گشت.

من همانم که در دریای طوفانی به نام « دنیا » آزادانه گشت و فراموشت کرد ،

 ولی با این حال ،هر بار که از میان امواج سر برداشت تو را خواند و « کشتی نجاتت » را دید .

شنیده بودم که اگر در را بکوبم ، سری به اجابت بیرون خواهد آمد ، من ماه هاست که در را

کوبیده ام و چشم ناتوانم چیزی را ندیده است .

مولای من ، میدانم ... من سر تا پا نیازم و تو در نهایت دارایی دست فقیری چون مرا گرفتی

و نگذاشتی که زمین بخورم .

مولای من ، اگر حیات هستی از آب است ، تو آبی ...

اگر گیاهان نیازمند نورند ... تو نور مطلقی ...

و اگر قلب نیازمند را آخرین پاسخی ، پس با من بگو کجا را به دنبال عنایت تو بگردم ؟!

در کدام خانه را بکوبم تا خانه تو باشد ؟!

من که نشانی از تو ندارم ...آنان که خانه ات را می شناسند ، نیز « مرا » لایق نمی دانند

و من هم که آواره کوچه های زمانه ام و راه رسیدن به تو را نمی شناسم !

آقای من ، می دانم گناه چشم من است ، به حال منی که « اسیر » اینجایم ترحم کن !

در هجوم جنگ و آتش و گردبادی که سنت مهربانی را از سینه ام به تاراج برده ،

 به آمدنت دلخوش و زنده ام .

باور کن ندیده عاشق شدن دشوار است . آزمون مرا در هجوم خوبی هایت قرار نده !

می دانی که در بازی عاشقی بازنده ام ...

به دادم برس که پیدایت نکردم ... به دادم برس که بی تو شکسته ام ...

 به دادم برس که نمی دانم کدام ذکر و واژه قلب مهربانت را به دست می آورد ...

من ، با همه امیدم تو را خواندم . من با اضطراب و نا امیدی که حصار روحم بود تو را خواندم .

تنها سلاح این سرباز بی سلاح نگاه آرام تو بود که توانایی دیدنش را نداشتم ،

خواستن از تو بزرگترین دری بود که خدا از آستانش بر من گشود

 و شوق گریستن در پای تو بهترین آسایشی که خدا از همه دنیا به من داد .

بیچاره من ... نه دری جز عنایت تو می شناسم و نه توانی برای رفتن دارم .

فقیر من ... که سرمایه ای برای ورود به بازار عشق تو ندارم .

و بدبخت من ... که چنین می نویسم و قلب مهربان تو را می آزارم .

من ، ای خوب ، جز تو کسی را ندارم . این نامه را محض آزردنت ننوشتم ،

نوشتم که بدانی این منتظر ، دوستت دارد .

من تو را غریبانه خواندم ، و برایت و برای جلب نظرت سرودم ... نوشنم ... گفتم ... گریستم

و باز گریستم . و تو ، تو که می دانم خطاکارتر از مرا پناه دادی ...امیدوارم کردی ...

اما آنقدر تیره ام که طراوت بودنت را احساس نکردم . میدانم که تارهای ظریف قلب نجیبت ،

برای همه اهل زمین می لرزند و قدمهایت خسته دادرسی به مردم زمانه اند .

به خدایت سوگند که تاب آزمون ندارم . من از لبخند گاهگاهی از لبان شیرین تو شادم .

من از تمام طلوع خورشید «با تو بودن » ، به برق ساده دعای عهد بسنده می کنم .

« خاطر خواه ساده » شریف تر از « قریب بی اجابت » است .

« تشرف » را چه کنم ، وقتی هنگام نیاز ، توانایی دیدنت را ندارم ؟!

مرا از جمکرانت بران ، اما گاهی نسیم نگاهت را ارزانی جان خسته ام کن .

سلام مدامم را به لبانم هدیه بده و یاد همیشگی ات را به روحم بیامیز .

میدانم ، بزرگتر از کوچکی من ، و کوچکتر از بزرگی توست ،

چه دارم که لاف دوست داشتنت را بزنم ؟ من به همین بودن ساده ات در یادم شادم .

می خواهم با تو عهدی ببندم ، عهد ببندم تا چهل صبح زود دعای عهد بخوانم ، تا چهل

صبح زود صدایم را بشنوی و آن گاه بیایم و بگویم :

                                           « سلام کامل و تمام خداوند بر تو  »

                                                  اَللهم عجل لوليك الفرج